سعد ابن عبدالله قمي گويد:به امام عصر- ارواحنا له الفداه- عرض كردم:«اي فرزند رسول خدا ! تأويل آيه «كهيعص» چيست؟ فرمود:« هذه الحروف من انباء الغيب،اطلع الله عليها عبده زكريا،ثم قصّها علي محمد(ص)و ذلك ان زكريا سأل ربه ان يعلّمه اسماء الخمسه فاهبطه عليه جبرئيل فعلّمه اياها ...؛ اين حروف از اخبار غيبي است كه خداوند زكريا را از آن مطّلع كرده و بعد از آن داستان آن را به حضرت محمد(ص)باز گفته است ...».

داستان از اين قرار است كه: زكريا از پروردگارش درخواست كرد كه«اسماء خمسة طيّبه»را به وي بياموزد.خداوند،جبرئيل را بر او فرو فرستاد و آن اسماء رابه او تعليم داد.

زكريا چون نام هاي محمد،علي،فاطمه،و حسن(عليهم السلام)را ياد مي كرد،اندوهش برطرف     مي شد و گرفتاريش از بين مي رفت.و چون حسين(ع) را ياد مي كرد،بغض و غصّه،گلويش را      مي گرفت و مي گريست و مبهوت مي شد.

روزي گفت: بار الها!چرا وقتي آن چهار نفر را ياد مي كنم،آرامش مي يابم و اندوهم برطرف      مي شود ؛ اما وقتي حسين را ياد مي كنم،اشكم جاري مي شود و ناله ام بلند مي شود

خداي تعالي او را از اين داستان آگاه كرد و فرمود:«كهيعص»!«كاف»اسم كربلا و «هاء»رمز هلاك عترت طاهره است،و «ياء»نام يزيد (لعنت الله علیه) ظالم بر حسين(ع)و«عين»اشاره به عطش و«صاد»نشان صبر او است.

زكريا چون اين مطلب را شنيد ، نالان و غمين شد و تا سه روز از عبادتگاهش بيرون نيامد ، و به كسي اجازه نداد كه نزد او بيايد و گريه و ناله سر داد و چنين نوحه گفت:

بار الها ! از مصيبتي كه براي فرزند بهترين خلايق خود،تقدير كرده اي دردمندم.

خدايا ! آيا اين مصيبت را بر آستانة او نازل مي كني؟آيا جامة اين مصيبت را بر تن علي و فاطمه مي پوشاني !؟ آيا اين فاجعه را بر ساحت آنان فرود مي آوري؟

بعد از آن گفت: بار الها ! فرزندي به من عطا كن تا در پيري چشمم به او روشن شود و او را وارث و وصّي من قرار ده؛آنگاه مرا دردمند او گردان؛ همچنان كه حبيبت محمد را دردمند فرندش گرداندي.

خداوند،يحيي را به او بخشيد و او را دردمند وي ساخت و دورة حمل يحيي شش ماه بود و مدت حمل امام حسين(ع)نيز شش ماه بود و براي آن نيز قضيه اي طولاني است.